Afbeelding Archives

foto © Esther Nijbroek

Workshops

Voor meer informatie over data van workshops, trainingen, lezingen of thema-bijeenkomsten rondom rouw en verlies zie informatie en blogs hieronder.

Er zijn inmiddels 3 buddy-groepen voor mensen die iemand aan ziekte en de dood verloren hebben. Per keer spreken we af wanneer we bijeen komen. Dit zijn vaste groepen. We spreken veel over onze rouw, het verdriet en gemis maar delen vooral ook veel herinneringen en zoeken ook de humor. Elkaar steunen en bemoedigen en elkaar woordeloos begrijpen…  omdat we allemaal weten dat de weg die we hebben te gaan soms lang, eenzaam en verdrietig is.
Heb jij behoefte aan een lotgenotengroep? Laat het me weten, er is een derde buddygroep opgezet, daar is nog plaats voor 3 personen. Is er meer belangstelling, dan ga ik een vierde groep opzetten!
Waar: Hasselt 14, 7152 KV Eibergen
Kosten: 15 euro per keer, graag contant betalen.
Tijd: 19:00 – 21:00 uur
Uiteraard zorg ik voor iets lekkers bij de koffie/thee en kletsen we nog even na onder het genot van een drankje en klein hapje.

LET OP: tijdens onze ontmoetingen volgen we de richtlijnen van het RIVM! Op dit moment zijn onze ontmoetingen online (beeldbellen).

Buddy’s ‘De Maatjes’ zijn weer bijeen geweest op 18 februari 2020. Onder andere hebben we na gekletst over de workshop bij Eeks (op 7 januari hebben we daar een prachtig persoonlijk sieraad gemaakt). In april 2020 zouden we voor een klankschalensessie naar Marja Harbers gaan, helaas kon dat door Corona niet doorgaan. Die afspraak zal gemaakt gaan worden, maar voorlopig wachten we tot corona maatregelen het toestaat en plannen we later dit jaar of anders in 2021een nieuwe datum. Eerst hebben we weer bijgepraat op 19 augustus. Wat was de invloed van corona op ons leven? Wat deed dat met je rouwproces? Heb je ook kracht uit deze periode gehaald? Bovenal was het een gezellige avond, om bij te praten zoals vrouwen dat kunnen. Bovendien hebben we die avond afscheid genomen van L., die op afstand onze buddy zal blijven. Op 23 september zijn we naar de voorstelling  ‘Sneeuw doet pijn’ geweest. Over de bijzondere ervaring is een blog geschreven door iemand uit de andere buddygroep. Napraten over onze ervaring na ‘Doet sneeuw pijn’ én kijken hoe we in onze kracht komen te staan deden we op 27 oktober – een metafoor van een dier was helend en verhelderend. En ook wel grappig om op deze manier naar jezelf te kunnen kijken. De coronamaatregelen stonden onze ontmoeting van 24 november niet in de weg. Terugkijkend op 2020 zagen we waar onze kracht maar ook waar onze uitdagingen lagen. Op 11 maart was onze volgende bijeenkomst, via beeldbellen. Even wennen, al voelde het snel vertrouwd. Herkenning in elkaars verhalen en herinneringen, herkenning in het rouwproces. Op 22 april waren kernwoorden een uitnodiging om met elkaar het gesprek aan te gaan: welkom, voelen, denken, praten, vertrouwen en kracht.        Deze bijeenkomst gaven we op 3 juni een vervolg, door voorwerpen mee te nemen die (hun) kracht symboliseren, waar ze steun en troost uithalen. Hele persoonlijke verhalen naar aanleiding van hele persoonlijke voorwerpen vormden een ongelofelijke krachtbron.
Op 8 juli kwamen we weer bij elkaar en mochten we elkaar eindelijk weer live ontmoeten! Meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt voor een activiteit bij Marian van Delft van ‘t Ateljeetje in Noordijk. We hebben prachtige persoonlijke teksten en afbeeldingen vorm gegeven.
De volgende afspraak is na de zomervakantie. Zo gauw de datum bekend is zal ik die hier vermelden.

De Draödkes (van verbinding) gingen op 11 maart 2020 samen naar ‘De beentjes van Sint Hildegard’, in Skopein te Winterswijk. Alléén een avondje uit is een uitdaging, daarom gaan we samen naar deze film. Herkenning en verbondenheid kun je ook voelen zonder woorden – door gewoon samen te zijn… Helaas konden we vanwege het coronavirus niet meer bij elkaar zijn om de gezelligheid van de film opnieuw te beleven en om na te praten. Toen de corona maatregelen versoepeld werden kwamen we op 29 juli weer bij elkaar. We hebben er allemaal naar uitgekeken. Ons thema was via symbolen te vertellen hoe we de coronatijd hebben ervaren. Op 18 augustus zijn we weer bijeen geweest. Opnieuw was het een bijzondere avond waarop de emoties van ons leven voorbij kwamen. Dit maal doordat we intuïtief een kaart hebben uitgezocht voor het leidende thema van de avond. Op 10 september kwamen we weer bij elkaar. Daarin gingen we terug naar de eerste maanden van verwarring, pijn, verdriet en gemis. Er was een gast die nog maar een half jaar geleden zijn vrouw is verloren, De Draödkes waren een veilige haven van troost, steun en herkenning voor hem. Op 23 september zijn we naar  de voorstelling ‘Doet sneeuw pijn’ geweest, één van De Draödkes heeft een blog geschreven over wat het met haar gedaan heeft. Dat staat hieronder te lezen. Eigenlijk kwam er van napraten op 4 november niets terecht. Door een recente verlieservaring van één van de buddy’s werd het voor iedereen een intense avond waarin de verbinding en herkenning erg groot was.
De workshop van 13 december, ‘Koken met Marloes’ moesten we helaas vanwege de coronamaatregelen anders invullen. Toch hebben we samen van een kerstdiner genoten, en teruggekeken op de uitdagingen die 2020 ons bracht. Maar nog belangrijker, ook gekeken waar we al veerkracht hebben hervonden.
2021 zijn we begonnen met een online (beeldbellen) ontmoeting. Naast dat we hadden bijgepraat omdat we elkaar lang niet gezien hadden, hebben we elkaar complimenten gegeven over de weg die we afleggen en de uitdagingen benoemd om op die weg de veerkracht te hervinden.
18 april was ook weer een online afspraak. Iedereen kreeg vooraf een woord met het verzoek te onderzoeken wat dat woord met hem/haar doet. Controle (regie), leven, vertrouwen, voelen en praten – woorden die meer met elkaar gemeen hebben dan op voorhand gedacht. Het leverde mooie gespreksstof op. ‘Rouwen doen we allemaal op onze eigen manier en in ons eigen tempo’, zei één van de Draödkes als samenvatting van deze ontmoeting, ‘en voelen is daarbij een grote uitdaging die door de één wel en door de ander niet aangegaan wordt’.
7 juni was ook een ‘bijzondere bijeenkomst’: symboliseren wat de Draödkes voor jou betekenen. Van schelpen met voor ieder een persoonlijk verhaal, een prachtig hart met daarin de ‘draadjes van verbinding’ tot een leun-paölke. Alle emoties die bij rouw horen werden daardoor onbewust benoemd.
Onze volgende ontmoeting op 26 juli was LIVE! Eindelijk! De uitnodiging was om een (tastbare) herinnering mee te brengen die te maken heeft met verlies. Met als doel jezelf de vraag te stellen wat de gevoelswaarde er van is. Ook heb we afscheid genomen van één van De Draödkes. Dank je wel H. voor je inbreng, je Zijn, jouw verhaal en kwetsbaarheid. Na vandaag ga je het op eigen kracht doen in de hoop dat onze verbinding blijft bestaan door het aangeboden zeer persoonlijk cadeau.
Onze afspraak om een avond naar Marja Harbers te gaan staat nog steeds. Zij zal een avond met klankschalen voor ons organiseren. Samen en toch ieder voor zich bezig zijn met de levensklank die hij of zij voelt… Op de planning staat ook een voorlichting over het opstellen van een levenstestament. En ook nog een geleide meditatie om meer rust en ontspanning te ervaren. Voor na de zomervakantie plannen genoeg dus!

De derde groep, Ons Groepje, kreeg ‘net nieuw’ gevormd meteen met de coronamaatregelen te maken. Daarom bestaat de groep maar uit 3 personen. Als de coronamaatregelen voorbij zijn kan deze groep uitgebreid worden tot 5.
Het eerste contact is in 2020 gelegd. De herkenning en het elkaar zonder woorden begrijpen was helend, troostend en nodigt uit om vaker bij elkaar te komen. Helaas konden we door de coronamaatregelen geen vervolg hierop organiseren. Pas 19 maart 2021 zagen we elkaar weer. Het videobellen was even wennen, maar het voelde al snel vertrouwd om veel persoonlijke ontboezemingen met elkaar te delen. Helaas moesten we ook op 20 april elkaar nog via videobellen ontmoeten. Al went het nooit. ‘Waaraan ontleed jij kracht?’ was het thema. ‘En waar sta jij in jouw proces? Ben jij verliesgericht of herstelgericht?
Gelukkig konden we op 18 juni weer live afspreken (!) en ontstond spontaan een naam voor deze lotgenotengroep. Nadat we ‘Ons PAK’ hadden bekeken, aangekeken en gevoeld of het nog passend was ontstond de naam ‘Ons Groepje’. Het zegt hete al: vol veiligheid en vertrouwen er zijn voor elkaar. Onze Persoonlijke Archief Kast; het bleek vol overtuigingen – opgedaan in  het verleden – te zitten. Een hele bijzondere, kwetsbare, intense ontmoeting, waarin de Groepsleden elkaar heel veel veiligheid en vertrouwen hebben geboden. Een reis alleen én toch samen!
23 juli kwamen we opnieuw bijeen. Iemand kwam kennismaken en opnieuw hebben we gekeken of het PAK nog passend is. En als het niet passend is, hoe kunnen we het dan weer passend krijgen?
Na de zomervakantie gaan we samen een terrasje pakken. Een uitdaging als je partner is overleden die ze samen aangaan. Zo gauw de datum is vastgesteld zal ik dat hier vermelden.

 

Trainingen, workshops, lezingen

8 april 2020: lezing voor de vrijwilligers van De Zonnebloem, besloten groep. Ivm het coronavirus is deze lezing uitgesteld.

 

 

Buddy’s De Maatjes

Dank je wel Marian van Delft van Egelstee voor deze bijzondere ochtend. Buddy’s De Maatjes hebben mede dankzij jou mogen ervaren wat het is om ook op deze manier ‘een maatje’ te zijn. In stilte verbonden… Al werd er natuurlijk ook genoeg gekletst.
# leef # lach # heblief! # lotgenotengroep # rouwenverlies

foto © wijlen A.K.

Aanwezig zijn

Op de juiste plaats op het juiste tijdstip aanwezig zijn na een heftig life-event, dank je wel daarvoor. Je denkt het alleen te kunnen maar “er zijn” heeft mij geholpen de draad weer op te pakken.

31 mei 2021

foto © Ineke Elburg

Leven.

Een ervaring uit de lotgenotengroep:

Mijn eerste reactie op mijn kernwoord “leven” – dat ik vooraf aan de bijeenkomst van vandaag van Esther kreeg – was: dit is echt weer een “Esther vraag”. Hier begint mijn hoofd weer van te kraken. Dit zet mij weer aan het denken.
Het leven is geen rechte lijn, maar kent Continue reading

foto © Ineke Elburg

Een hele mooie uitvaart

Hallo Esther,
Het was een hele mooie uitvaart gisteren en iedereen vond het zo mooi verteld en zo’n prachtig verhaal wat je er van gemaakt hebt! Zo blij mee!
Namens ons allemaal heel veel dank voor je inzet, je liefdevolle hulp en het prachtige resultaat.

Hartelijke groeten,
Ellen Stevering (29-12-2020)

foto © Ineke Elburg

Veel dank voor je inzet!

Veel dank voor je enorme inzet voor mij.
Samen met jou ben ik zover gekomen.
Altijd wat lekkers bij de koffie, dat geeft mij warmte.
Veel lieve groetjes, G. (december 2020)

foto © Ineke Elburg

Esther, dank je wel

Hengelo 17 nov. ‘20

Esther Nijbroek was spreekster bij de uitvaart van mijn schoonmoeder (ma).

Esther kende ma een paar jaar en was er (vooral de laatste tijd) altijd voor haar.
Altijd vragend of ze nog iets kon doen. Niet opdringen maar ze wilde er wel voor haar zijn.
Ze hebben veel fijne, waardevolle gesprekken gevoerd. Waarin Continue reading

foto © wijlen A.K.

Ervaringen vanuit de lotgenotengroep (6-11-2020)

De vraag: is praten over rouwen in een lotgenotengroep fijn?

Ja, wat mij betreft wel. Je kunt jezelf zijn omdat je weet dat wij met elkaar eenzelfde beleving hebben. Je hoeft geen masker op te zetten aangezien wij allemaal een verlies hebben geleden. De ruimte die we elkaar geven ondanks dat iedereen zijn eigen gevoel, emotie en beleving heeft ……is gegroeid in ons samenzijn. Dit is dat gevoel van ‘fijn’ voor mij. En dit alles onder de bezielende leiding van Esther.

*
Mensen zoeken elkaar op in onbekende situaties, het schept verbinding als je dezelfde dingen/gevoelens die je herkent bij elkaar kunt delen. Ik denk dat het je sterker kan maken, in die zin, dat je dichter bij jezelf kan “inzien” hoe het met je gaat.

*
Is praten over rouw fijn? Ja zeker is praten over rouw fijn met lotgenoten/buddy’s. Vooral erkenning over mijn verlies en het aanvaarden van de rouw – dat dat met een ieder veel doet en er mag zijn. Dát doet mij veel goed.

foto ©Ineke Elburg

Dankzegging voor hulp

Ik dank Mevr Esther Nijbroek voor de rouw zorg. Ik heb deze ervaring beschouwd als rust in mijn leven. Zij kon de de vinger op de juiste plek leggen. Er was ook een lotgenoten groep waar in de problematiek kon worden besproken. Ook aan eenzaamheid werd aandacht geschonken. Door een lang huwelijksleven kwam de klap harder Continue reading