Misschien herken je dit wel: er is een stem in je hoofd die je continu bekritiseert.
Ze zegt dingen als: “Je doet niet genoeg. Je moet beter je best doen. Anderen vinden dit niet goed genoeg. Doe maar normaal, val niet te veel op.”
Veel mensen denken dat dit hun eigen stem is. Maar vaak is die stem ooit van buitenaf gekomen.
De kritische woorden van je moeder of vader, of de sfeer waarin je opgroeide, hebben zich diep in jou vastgezet. En zo werd hun stem de jouwe.
Deze innerlijke criticus lijkt je te willen beschermen, maar eigenlijk houdt hij je klein. Hij voedt angst, zelftwijfel en perfectionisme.
En het is je ego dat deze stem telkens opnieuw activeert – uit gewoonte, uit een oud patroon.
Wat vaak ook meespeelt, is dat dit een diepere angst heeft ontwikkeld: de angst voor wat anderen van jou zouden denken.
Als kind werd jouw gevoel van veiligheid afhankelijk van goedkeuring en bevestiging.
Daardoor ga je je als volwassene vaak aanpassen, pleasen, of jezelf afwijzen nog vóór een ander dat zou kunnen doen.
Deze angst kan zo’n grip krijgen dat je jezelf verliest in de ogen van de ander.
Maar jij bent niet die stem.
Jij bént het bewustzijn dat kan kiezen om ernaar te luisteren… of om een andere weg te gaan. ❤️
En precies daar ontstaat heling: door zacht te zien dat dit patroon niet van jou is, maar van toen.
Door te voelen dat jouw zenuwstelsel niet meer in overlevingsstand hoeft te blijven.
En door stap voor stap te oefenen in zelfliefde – het kiezen voor woorden die helen in plaats van kwetsen.
Wat als je vandaag eens zou oefenen met een andere stem?
Een stem die zegt: “Ik ben goed zoals ik ben. Ik mag fouten maken. Ik mag mezelf zijn.”
Dat is geen illusie.
Dat is je ware Zelf, voorbij het ego.
(Krista Liekens)