© foto Esther Nijbroek
In de nabestaandengroep kan ik mezelf zijn. Ik zie er elke keer naar uit om er weer naar toe te gaan. Ik kan mijn verhaal wel elke dag vertellen, maar merk dat de wereld om me heen inmiddels ‘gewoon’ doorgaat, terwijl ik nog zoekende ben in een nieuwe werkelijkheid na het plotselinge verlies van mijn man.
Rouw is echt rauw en hard werken….. Ik lach, ik huil, was boos en ben dat soms nog wel eens, begrijp het soms niet meer en kan dan ineens weer een paar stappen zetten. Het is een grillig proces. Ik kwam onderweg veel gevoelens tegen die ik niet altijd begreep en waarvan ik ook niet altijd wist of ze ‘normaal’ zijn. In mijn hoofd met effect in mijn lijf.
In de nabestaandengroep delen we met elkaar wat je wilt. Delen geeft herkenning en vooral ook verbinding. Je bent niet alleen …….. We helpen elkaar en zijn elkaars steunpilaren. Een woord, een knuffel, inzicht, informatie. We leren rouw te verweven in ons leven en uiteindelijk worden de scherpe randen zachter. Rouw is liefde. En liefde hou je vast. Ik leer vast te houden op een manier die bij mij past.
Esther creëert hiervoor een warme, veilige en open omgeving, observeert, voelt aan en speelt in op wat ze ziet en wat wij nodig hebben. Er is ruimte voor ieders verhaal! En kiest dan een werkvorm die op dat moment past. Dat kan bijvoorbeeld een praatplaat zijn, waarbij beelden en voorwerpen woorden vormen. Want o, wat is het soms moeilijk om woorden te vinden.
Met de warme persoonlijkheid van Esther, haar werkvormen en mijn groepsgenoten, heb ik beeld gekregen bij mijn krachten, wat ik nodig heb en waar nog stappen te zetten zijn. Geen druk, maar in mijn tijd en mijn ruimte. En die mag ik nemen. Ik ben dankbaar dat ik deze stap naar Esther en de nabestaandengroep heb gezet. Mooie mensen!
Liefs, K.
02.11.2026
Mijn verdriet hoeft niet over te gaan, want net daar blijf jij voor altijd bestaan. (Loftojoe)
