Verdriet kwam gisteravond op de thee
zoals ze vaak eerder heeft gedaan
maar ik liet haar deze keer niet binnen
Ik hield haar tegen bij de deur

“Ik ga naar vrienden”, zei ik,
“je timing klopt niet.
Ik kan je sfeer niet toestaan
Het is niet de plek vanavond.”

Maar verdriet zou de hint niet begrijpen.
Haar manieren missen finesse,
haar tempo was traag en zwaar.
Toch hield ze me bij.

En zelfs toen ik mijn plaats innam
onder mijn lachende vrienden,
kneep ze zich er zo tussen in.
Haar vrijmoedigheid houdt nooit op

En ik wist zeker dat mijn vrienden het zouden zien;
dit spook op het feest.
En ik denk om de volgende keer
maar niet meer te gaan.

Maar nee, hun warmte was onverschrokken.
Alsof er niets nieuws is.
Ik denk dat ze het nu misschien wel weten.
Ik kom soms met z’n twee

En zelfs verdriet leek te stralen,
een lichtere tint grijs.
Om te weten dat ze geaccepteerd is
leek haar dag te verlichten.

Dus laat je verdriet je vergezellen.
Denk niet dat ze moeilijk te verdragen is
Je hoeft haar niet helemaal alleen onder ogen te komen.
Trek soms eens gewoon een extra stoel bij.
(Donna Ashworth. Vrij vertaald: Zielsgelukkig)