Voor het vierde jaar op rij was ik in de Prignitz π, een niet toeristisch en dunbevolkt gebied ten noordwesten van Berlijn. Daar is nog ruimte, rust en veel natuur π³π²πΏ Daar wordt het ritme van mijn dag bepaald door de haan π en het klokluiden π om 12.00 en 18.00 uur. Daar kom ik bijna niemand tegen, hoor ik de vogels π¦ββ¬π¦, zie ik wildπ¦en dierenπ¦πΏπ¦ππ, en word ik door elkaar geschud op de keienwegen en met de fiets π΄ββοΈ niet altijd goed toegankelijke paden. Daar kan ik ver weg kijken door de uitgestrektheid van de landerijen bebouwd met voornamelijk mais π½ en granenπΎ en omdat er veel braak ligt. Soms mis ik de koeien en het geordende van NL, dan is het tijd om een uitstapje te maken en de ‘bewoonde wereld’ met musea, oude kernen, winkeltjes, terrasjes en restaurantjes op te zoekenπ¦π¨π«βοΈπ°π½π· Maar dan vooral gauw weer terug naar mijn vakantiehuisje, waar altijd een goed boek π ligt te wachten π De vakantie is omgevlogen! Wat was het fijn! β€οΈ
