Drie jaar
en toch beweegt je naam
nog altijd door mijn dagen.

Niet luid,
maar als een zachte stroom
die nergens heen hoeft om toch te blijven.

Ik draag je
in de kleine dingen.
De patatjes die we vandaag zullen eten.
De voorjaarsbolletjes die doorkomen.
Je stem die ik nog steeds hoor.
Je warmte die ik nog steeds kan voelen
en je steun die ik altijd op kan roepen.

De scherpe rand is zachter geworden,
maar onze verbondenheid niet.
Die blijft, onvermoeibaar,
alsof tijd daar geen vat op heeft, en
als een soort weten van altijd dichtbij.

Vandaag sta ik even stil.
Vandaag staan we samen even stil.
Niet bij het einde,
maar bij alles wat jij
nog steeds in mij en ons laat leven.

Want papa’s gaan niet dood,
je draagt me nog steeds onvermoeibaar sterk.